De week – ben ik nu vreemd geworden?

Ik sta achter met mijn blog. Jeetje, waar ben ik aan begonnen? Nog maar net bezig en loop al achter. Genoeg gezeverd. Back to business. Enkele hoogtepunten van de week.

Maandag: filing. Dossiers samenstellen met documenten die al 9 maanden stof liggen te vergaren en waar geen kat behalve één inspecteur zal naar vragen. Misschien. Maar het moet. Sometimes you’re the dog. Sometimes you’re the tree.

Woensdag: stand duty op een bedrijfsbeurs in Kortrijk. Leuke mensen ontmoet. Oa Curd Velghe en zijn zoontje kwamen langs. Curd wie? Wel, barbecue Curd uit De Bedenkers. Niet dat de andere bedenkers geen sympathieke mensen zijn, maar Curd mag op mijn sympathie rekenen. Leuk idee: indoor barbecuen. En een West-Vlaamse drive van jewelste. Barbecook en een kleine 1000 keurslagers als partner: moet wel vuurwerk geven, niet?

Donderdag-vrijdag: na veel te veel boem-boem de laatste maanden, kreeg ik de tijd voor wat bla-bla. Een duik onder het oppervlak van de B2B marketing. Misschien niet sexy, maar eindelijk nog eens intellectuele uitdaging. Moet wel bekennen dat mijn voorkeur uitging naar de meer praktische stukken. Geert Vanhees van minimum gehoord over branding en communicatie in B2B markten. Zeer zeer boeiend, maar een moeilijke gast om naar door te linken. Probeer hem op CxO net terug te vinden. Geert heeft mijn eeuwige sympathie door zijn ‘simplicity rules‘ aanpak. Hoe kan je immers als merk iets verkopen als je het niet op 30 seconden aan je klant krijgt vertelt? En welk merk gaat nog lang overleven als het de klant/consument geen maatwerk of personalisering biedt? Merken met wiens producten/diensten mensen creatief aan de slag kunnen. Wat is jouw Me Selling Proposition? Vanhees legde in een overigens moordend tempo uit hoe je marketing gericht aanpakt. Yes, i’m a believer!

Ben ik nu vreemd?

Onderhoudsvoorschriften

Onze huizen staan vol toestellen. Espresso’tje ’s morgens. Citruspers voor het verse sapje. Vaatwasser voor onze droge handen, wasmachine en droogkast. Allerlei soorten ovens, koelkasten, diepvriezers, wijnbewaarkasten en frigoboxen. Kookvuren, dampkappen, boilers en verwarmingsketels. Auto’s (meestal een stuk of twee). En die komen allemaal met handleidingen en onderhoudsvoorschriften. Zelfs leasewagens.

Om de twee weken moet ik namelijk contractueel het water- en oliepeil nakijken. Ik dacht dat ik dat minstens twee keer per dag doe: via de verklikkerlichtjes op het dashboard, net voor ik de sleutel omdraai. De droogkast moet ik om de 11 wasbeurten met azijn schoonmaken. Ben de tel al lang kwijt. Nagenoeg alles moet je om de 7,53 keren dat je het toestel gebruikt ontkalken of ontstoppen. Als ik alle onderhoudsvoorschriften van al onze toestellen minutieus moet opvolgen: bye bye hobby’s, vrije tijd, zelfontplooiing.

Kan er nu eens niemand een zichzelf onderhoudend toestelletje ontwerpen? Wat me nog het meeste stoort is dat al die merken die je eerst lokken met mooie advertenties, websites, brochures, POS-materiaal, packaging, je na je aankoop een meest saai boekje voorleggen. Zwartwit, papier waarvan het haar op je armen spontaan omhoog gaat staan, en bovendien blijft het nooit openliggen op die pagina die je nodig hebt om het ding te installeren of te onderhouden.

Automerken doen het al iets beter. Die hebben door dat je eigenlijk al na een kortstondige ervaring met hun product al onbewust gaat kiezen of je volgende aankoop bij hen zal zijn of niet. Is het je al opgevallen dat enkele maanden nadat je een nieuwe wagen hebt gekocht, je opeens meer direct mailings van de constructeur krijgt?

Consumentenervaring wordt alsmaar belangrijker. Positieve ervaringen zijn normaal. Superervaringen creëren fans, mensen die gaan verdervertellen hoe goed ze jou product/dienst wel vinden. Negatieve ervaringen zorgen er dan weer voor dat mensen peers gaan afraden jouw product te nemen. De som van dat aan- en afraden (de net promotor index) is dus best positief, wil je merk groeien.

Gek toch dat merken niet meer werk maken van handleidingen en makkelijker onderhoud, niet?

Bizzy meisjes!

Aansluitend op vorige post:

In het novembernummer van Bizz pakt de redactie uit met een doorlichting van zakenvrouwen aan de top. Bij die gelegenheid vroegen wij vijf topvrouwen welke tip zij ambitieuze dames wilden meegeven.

Carine Kaisergruber (40), directeur van Hema België Luxemburg:
“Blijf jezelf. Probeer geen man te zijn. Vrouwen hebben bepaalde sterktes ten opzichte van mannen. Zo zijn we intuïtiever ingesteld. We voelen meer, leren anderen sneller kennen en begrijpen wat ze belangrijk vinden. Dat zijn troeven in contacten met mensen. Het helpt enorm in het samenwerken.”

Lieve Verplancke (48), managing director Bristol-Myers Squibb Belgium:
“Doe buitenlandse ervaring op. Vroeg genoeg en in alle onafhankelijkheid.”

Martine Durez (57), voorzitster van de raad van bestuur van De Post
“Maak komaf met de aanwezigheidscultuur in het bedrijfsleven, die ervan uitgaat dat je ’s ochtends als eerste op kantoor moet aankomen en ’s avonds als laatste moet vertrekken om bij je baas op een goed blaadje te staan. Daarnaast moeten vrouwen zichzelf durven zijn, zich natuurlijk, authentiek gedragen. De viriele managementstijl is niet noodzakelijk de meest doeltreffende!”

Christiane Franck (56), algemeen directrice van Vivaqua:
“Focus nooit op het feit dat je het als vrouw moeilijk zult krijgen. Blijf jezelf en geloof in de positieve inbreng van je vrouwelijkheid. In mijn directiecomité ? waar ik de enige vrouw ben ? denk ik dat ik meer aandacht heb voor de menselijke kant. Ik durf de arbeiders al eens te ‘bemoederen’… Niemand van mijn medewerkers verwijt me dat. Integendeel, want zelf denken ze daar gewoon niet aan.”

Anne Bataille (56), CEO van Aegis Media Belgium:
“Vooral nooit stoppen en zeggen: ‘Ik las een pauze in mijn carrière in; ik neem later de draad wel weer op’. Die houding wordt zelden geapprecieerd door de werkgever en is in de meeste gevallen nefast voor het vervolg van je carrière.”

Ingrid Lieten (43), algemeen directrice van De Lijn:
“Ga ervoor! Maar leg er je wel bij neer dat je niet alles zelf kan doen en dat niet alles perfect in orde is. Perfectionisme vormt een grote handicap voor vrouwen. In een hoge functie moet je dat aan de kant kunnen schuiven!”

Leuk: abonneer je op Bizz by mail. Elke dag een leuke business tip.

Meisjes!

Maandag 12 november hoorde ik een razende Tom Peters (door Flanders DC naar Antwerpen gehaald) het verzamelde managementpubliek uitschelden: “How many women are here? 20% maybe. Pathetic!!!”

Vrouwen zijn betere managers, organisatoren, en beter in relationele vaardigheden. Ze nemen bovendien 85% van alle aankoopbeslissingen. Volgens Peters. In de VS zijn ze economisch machtiger dan hun (ontbrekende) wederhelften aan het worden.

Geneviève Bos richtte voor de gearriveerde business women Pink magazine op. Dat vertelde ze afgelopen mei op de pinc.8 conferentie in Nederland, alwaar de Nederlandse bedrijfsmensen zich komen laten inspireren. Organisator Peter Van Lindonk vindt al 8 jaar creatievelingen in allerlei domeinen. Pluim!

Zelf vind ik me niet bedreigd door al dat vrouwelijk geweld. Mijn vriendin zegt immers dat ik me in discussies als een echte vrouw kan gedragen . Maar een metroman zal ik nooit worden om mee te surfen op de trend van de vervrouwelijking. Het is net de combinatie van mannen en vrouwen (en onze holebi-dierbaren) die een team sterk maakt.

En nu ga ik me ontschminken en dan onder de wol.

The OK generation en de hondenfluisteraar.

Pieter Loridon, de ster van de dansvloer en de rebound, gelooft dat er meer positiefs zit in jongeren dan wat de media en de politici ons doen vermoeden. The OK Generation, noemt hij dat. Een managementles van een basketter, me dunkt, goed dat de verzuring daartoe leidt. Maar ook schrijnend dat zo’n initiatief nodig blijkt.

Ik zie het thuis bij al mijn zoontje van 13 maanden. Als je positief gedrag aanmoedigt en enthousiast reageert op zijn leerpogingen, staat zo’n ventje met een glimlach in zijn jonge leven. Je kan het vervelend vinden dat hij alles op de grond gooit. Maar je kan daar ook doorzien en hem helpen om te ontdekken hoe de zwaartekracht werkt. Dat verschillende dingen verschillend vallen, rollen, buitelen en stuiteren. En dan genieten van zijn vooruitgang. Door wat enthousiasme gaat die met rasse schreden vooruit. En zonder gezeur en gebleir.

Zo ook met tieners, pubers, tweeners en met uitbreiding voor iedereen boven de stemgerechtigde leeftijd. Vreemd eigenlijk, nu ik erover denk, dat we die positieve kijk niet van nature toepassen. Axel Daeseleire, Koen Wauters, Daniëla Somers, Zornik, Francesca Van Thielen, ja zelfs Sergio steunen het initiatief. Nu nog je baas, de lokale en federale politie en onze formaterende politici.

Al van de hondenfluisteraar op TV (sorry kan er geen zender op plakken) leerde ik dat je positief gedrag best aanmoedigt en negatief/ongewenst gedrag beter negeert dan negatieve aandacht te schenken. Waar onze beste hijgende vrienden al niet goed voor zijn.

Pieter mag mij alvast tot de fans rekenen. Ik heb liever een OK Generation als opvolgers dan Everbergrecidivisten. Hopelijk schenken onze mediavrienden hier evenveel aandacht aan.

Hekel, pekel en klepel verklaard

Ik heb eigenlijk niets met vis, tot voor een paar jaar at ik dat zelfs niet. En ik heb het nooit langer dan een half uur uitgehouden op een visbak. Toen noopten al mijn vijf verwarde lijntjes, die mijn neven me de avond ervoor zorgvuldig hadden klaargemaakt, me tot het zoeken van een bereidwillige nieuwe collega-visser. Voor een pintje wou die wel helpen. Je moet ze kennen, die vissers.

Pekel komt van pekelharing (met dank aan de foto van Alloo, de Brugs visrokerij). En een van mijn eerste ergernissen: alle pekelharingen in een straal van 5km rond mijn vader mochten zich in mijn kinderjaren onveilig voelen. Hij verorberde ze met zo’n smaak… noodgedwongen verkende ik dus al op jonge leeftijd de grenzen van mijn empathisch vermogen. Die geur, ik ruik hem nog!

Pekel staat dus voor mijn ergernissen, en ook wel voor mijn gezouten mening. Gezouten omdat dat meestal getuigt van betere smaak. Ooit al eens een zoutloos dieet geproefd? Ik beklaag de mensen die moeten, want zoiets eet je niet vrijwillig. Gepekeld voedsel bewaart ook lang.

Dateert nog van voor de tijd van koelkasten en diepvriezers. Misschien haal ik me wel een pekelvat in huis wanneer ik de eerste tekenen van California-achtige stroomleveringen thuis begin te merken. Suez, Elia en Electrabel… ik heb er geen goed oog in dat zij de meubelen gaan redden in energieland. En ik hoop dus dat er snel wat creatieve destructie wordt geoogst in die markt, of kortweg: andere en betere dienstverleners.

Hekel. Sommige dingen, gebeurtenissen, mensen, situaties… vragen erom gehekeld te worden. Ik heb me al te lang moeten inhouden. Eigenlijk gebruik ik deze blog dus ook als uitlaatklep. Therapie om de midlife crisis uit te stellen misschien wel. Want zulke crisissen beginnen vroeger en vroeger naar het schijnt.

Klepel. Komt van het gezegde ‘de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt’. Bloggen en niet weten hoe je die leuke dingen in de rechterkolom zet . Of weten wat het verschil maakt in een goed persbericht. Weten dat de redacties van tv- en radioprogramma’s het verschil maken tussen een ok en een leuk programma (wat had Rob bij Woestijnvis en niet bij VTM?). Weten hoe je je doelgroep aanspreekt. Geloof jij dat B2B marketing emotieloos moet zijn? Ik niet.

Het gaat er dus om de klepel te weten hangen, en daar zullen mijn professionele, communicatie en marketingstukjes over handelen.