Bart De Waele van Netlash vroeg me en 59 anderen om mijn input voor het Netlash trendrapport. Dus keek ik terug naar het digitale 2009 en vroeg me af wat er in 2010 zeker nog sterker zou doorkomen.

Ik heb de trends geschreven als tips, do’s & don’ts, hoe ik denk dat een bedrijf er voordeel uit kan halen.

Deze inhoud vind je ook in het Netlash trend rapport, maar dan zonder de plaatjes die ik zo mooi vond.

I have just read the 62-slide Acumen Fund preview version of Seth Godin’s new book ‘Linchpin’. It’s great stuff, well articulated as ever by Seth. I give you some thoughts that stand out from the book, moderate criticism and a few questions too.

At first, I wondered whether Seth would have become a neo-marxist stating ‘the educated, hardworking masses are still doing what they’re told, but they’re no longer getting what they deserve.‘. But off course individual freedom to do great work and reap great rewards is as neo-capitalist as it can get.

Linchpins are the cornerstone people; the people who have built deep relationships, have connected with a lot of people internally and externally; the people who engaged themselves and others in unbelievably successful projects; the people whose removal would rock organizational structures (like when you would break the crystal structures in a diamond, all you get is carbon powder).

Seth argues that we need to be disobedient and artists to perform great emotional labor. That is labour that makes a difference, that causes people to change. Maybe, in my case, Seth is preaching for the choir. But he acknowledges that: this book is for my boss and some of my colleagues and friends that are obiently doing what they’re told and delivering that in high capacity at great speed. It’s not wrong, it’s what schools and the industrial society institutions have brainwashed us to do. In stead, a great future needs us to contribute our truly personal and best work. No matter if your boss has a different map, just go your own way. Your boss thinks we are still living in the industrial era, but your own career is living in the age of creativity. Realize that!

I know it is only a preview version in powerpoint, but I would have liked some more synthesis and framing from Seth. The ideas of ‘work for yourself’, ‘emotional work’ and ‘the age of creativity’ have been substantially commented about by authors like Dan Pink (Free Agent Nation, A Whole New Mind), Richard Florida (The Rise of the Creative Class), Daniel Goleman (emotional & social intelligence) and many more authors elaborating on the fact that we are brain-wisely still the same cavemen as a few 100 000 years ago.

For me, as a European reader, I guess it feels a little too rethorically. I think the language goes well on stage or in short bits in blog posts, but a whole book like this feels like Goebbels with a megaphone pointing to my face. I can feel, however, Seth is trying to get through to me and cause a little change himself. I promise I will change, at least a little.

I hope Seth tracks the reviews because I have a few questions:

- if we all were artists, we would all be average and not remarkable. Where does it end? Or do you think only a minority will succeed in being an artist and doing emotional labor anyway?

- how does your concept of ‘being an artist/emotional labour’ differ from Dan Pink’s six senses from A Whole New Mind (Design, Story, Symphony, Empathy, Play, Meaning)?

- can you give some practical tips on

(1) how to build the connections with emotional labor? I mean, if you are the bad-haired creative kept in the corner, how can you build relationships with the I-deliver-as-told-people who only ask what’s in it for me? (and vice versa) They both speak different languages…

(2) how to convice your shipping-focussed boss and make him/her feel comfortable with you playing Christopher Columbus?

I enjoyed giving to the Acumen Fund and I enjoyed reading the preview of Linchpin.  The (mild) critique and questions are not criticism, but a way getting the conversation going.

Cheers, Koen

Mijn eerste kennismaking met buzz marketing of viral marketing was deze video van Kylie Minogue voor Agent Provocateur, het lingeriemerk van Joseph Corré de zoon van ontwerpster Vivienne Westwood en ex-Sex Pistols manager Malcolm McLaren. Moet 2001 of 2002 zijn geweest. Corré knew how to fire the sex gun! Het filmpje ging de wereld rond in geen tijd. Toen werd dat nog via e-mail doorgestuurd.

De ene Colruyt is de andere niet. Tot die vaststelling kwam ik na onze verhuis zo’n drie jaar geleden.Was de essentie van een merk niet dat je een bepaalde merkbelofte consistent kan waarmaken?

In Leuven stopten we wel eens bij een van de drie Colruyts, op de Tiensesteenweg, achter de Tervuursepoort en aan de Vaarststraat, afhankelijk van waar de shopzaterdag ons naartoe bracht.

De andere stad, waarnaar we zijn verhuisd, heeft maar één Colruyt. Daar moet je dus speciaal naartoe rijden. Je wordt er begroet door rokend personeel aan de ingang. Je hebt geen vriendelijke slagers, maar een netjes gesorteerd koelrek met vlees. Het assortiment is gehalveerd. Aan de kassa kijken ze raar op en mompelen ‘ipakkeu?’ als je die handige bakken openplooit in de vrije kar. En geen Collect&Go. Toch niet dezelfde Colruytervaring als in Leuven.

Ik ken veel van de Colruyt. Hun IT focus, datamanagement en stockoptimalisatie maakt hen efficiënter dan de concurrentie. De laagste prijs, de rode telefoon, de collishop, collivery, collect & go, de windmolen in Halle en Philippe Geubbels.

Op zoek naar dezelfde ervaring, dan maar een Colruyt in een buurgemeente geprobeerd. Ook geen vriendelijke slagers, een ‘take it or leave it’ assortiment en altijd op onmogelijke momenten rekken vullen en files creëren. Maar wel vriendelijk en altijd prima ingepakt.

Dan gaan we daar maar. Of naar een Collect&Go afhaalpunt op de werk-woonweg ’s avonds. Of naar de Delhaize of de Carrefour. Colruyt mist nu de helft van ons supermarktbudget. Helaas.

Wie tegenwoordig kiest om een beetje minder te doen, moet er rekening mee houden dat je dan riskeert van veel minder te krijgen. Een beetje minder is dus niet gelijk aan een beetje minder.

Ik sta achter met mijn blog. Jeetje, waar ben ik aan begonnen? Nog maar net bezig en loop al achter. Genoeg gezeverd. Back to business. Enkele hoogtepunten van de week.

Maandag: filing. Dossiers samenstellen met documenten die al 9 maanden stof liggen te vergaren en waar geen kat behalve één inspecteur zal naar vragen. Misschien. Maar het moet. Sometimes you’re the dog. Sometimes you’re the tree.

Woensdag: stand duty op een bedrijfsbeurs in Kortrijk. Leuke mensen ontmoet. Oa Curd Velghe en zijn zoontje kwamen langs. Curd wie? Wel, barbecue Curd uit De Bedenkers. Niet dat de andere bedenkers geen sympathieke mensen zijn, maar Curd mag op mijn sympathie rekenen. Leuk idee: indoor barbecuen. En een West-Vlaamse drive van jewelste. Barbecook en een kleine 1000 keurslagers als partner: moet wel vuurwerk geven, niet?

Donderdag-vrijdag: na veel te veel boem-boem de laatste maanden, kreeg ik de tijd voor wat bla-bla. Een duik onder het oppervlak van de B2B marketing. Misschien niet sexy, maar eindelijk nog eens intellectuele uitdaging. Moet wel bekennen dat mijn voorkeur uitging naar de meer praktische stukken. Geert Vanhees van minimum gehoord over branding en communicatie in B2B markten. Zeer zeer boeiend, maar een moeilijke gast om naar door te linken. Probeer hem op CxO net terug te vinden. Geert heeft mijn eeuwige sympathie door zijn ‘simplicity rules‘ aanpak. Hoe kan je immers als merk iets verkopen als je het niet op 30 seconden aan je klant krijgt vertelt? En welk merk gaat nog lang overleven als het de klant/consument geen maatwerk of personalisering biedt? Merken met wiens producten/diensten mensen creatief aan de slag kunnen. Wat is jouw Me Selling Proposition? Vanhees legde in een overigens moordend tempo uit hoe je marketing gericht aanpakt. Yes, i’m a believer!

Ben ik nu vreemd?

Onze huizen staan vol toestellen. Espresso’tje ’s morgens. Citruspers voor het verse sapje. Vaatwasser voor onze droge handen, wasmachine en droogkast. Allerlei soorten ovens, koelkasten, diepvriezers, wijnbewaarkasten en frigoboxen. Kookvuren, dampkappen, boilers en verwarmingsketels. Auto’s (meestal een stuk of twee). En die komen allemaal met handleidingen en onderhoudsvoorschriften. Zelfs leasewagens.

Om de twee weken moet ik namelijk contractueel het water- en oliepeil nakijken. Ik dacht dat ik dat minstens twee keer per dag doe: via de verklikkerlichtjes op het dashboard, net voor ik de sleutel omdraai. De droogkast moet ik om de 11 wasbeurten met azijn schoonmaken. Ben de tel al lang kwijt. Nagenoeg alles moet je om de 7,53 keren dat je het toestel gebruikt ontkalken of ontstoppen. Als ik alle onderhoudsvoorschriften van al onze toestellen minutieus moet opvolgen: bye bye hobby’s, vrije tijd, zelfontplooiing.

Kan er nu eens niemand een zichzelf onderhoudend toestelletje ontwerpen? Wat me nog het meeste stoort is dat al die merken die je eerst lokken met mooie advertenties, websites, brochures, POS-materiaal, packaging, je na je aankoop een meest saai boekje voorleggen. Zwartwit, papier waarvan het haar op je armen spontaan omhoog gaat staan, en bovendien blijft het nooit openliggen op die pagina die je nodig hebt om het ding te installeren of te onderhouden.

Automerken doen het al iets beter. Die hebben door dat je eigenlijk al na een kortstondige ervaring met hun product al onbewust gaat kiezen of je volgende aankoop bij hen zal zijn of niet. Is het je al opgevallen dat enkele maanden nadat je een nieuwe wagen hebt gekocht, je opeens meer direct mailings van de constructeur krijgt?

Consumentenervaring wordt alsmaar belangrijker. Positieve ervaringen zijn normaal. Superervaringen creëren fans, mensen die gaan verdervertellen hoe goed ze jou product/dienst wel vinden. Negatieve ervaringen zorgen er dan weer voor dat mensen peers gaan afraden jouw product te nemen. De som van dat aan- en afraden (de net promotor index) is dus best positief, wil je merk groeien.

Gek toch dat merken niet meer werk maken van handleidingen en makkelijker onderhoud, niet?

Aansluitend op vorige post:

In het novembernummer van Bizz pakt de redactie uit met een doorlichting van zakenvrouwen aan de top. Bij die gelegenheid vroegen wij vijf topvrouwen welke tip zij ambitieuze dames wilden meegeven.

Carine Kaisergruber (40), directeur van Hema België Luxemburg:
“Blijf jezelf. Probeer geen man te zijn. Vrouwen hebben bepaalde sterktes ten opzichte van mannen. Zo zijn we intuïtiever ingesteld. We voelen meer, leren anderen sneller kennen en begrijpen wat ze belangrijk vinden. Dat zijn troeven in contacten met mensen. Het helpt enorm in het samenwerken.”

Lieve Verplancke (48), managing director Bristol-Myers Squibb Belgium:
“Doe buitenlandse ervaring op. Vroeg genoeg en in alle onafhankelijkheid.”

Martine Durez (57), voorzitster van de raad van bestuur van De Post
“Maak komaf met de aanwezigheidscultuur in het bedrijfsleven, die ervan uitgaat dat je ’s ochtends als eerste op kantoor moet aankomen en ’s avonds als laatste moet vertrekken om bij je baas op een goed blaadje te staan. Daarnaast moeten vrouwen zichzelf durven zijn, zich natuurlijk, authentiek gedragen. De viriele managementstijl is niet noodzakelijk de meest doeltreffende!”

Christiane Franck (56), algemeen directrice van Vivaqua:
“Focus nooit op het feit dat je het als vrouw moeilijk zult krijgen. Blijf jezelf en geloof in de positieve inbreng van je vrouwelijkheid. In mijn directiecomité ? waar ik de enige vrouw ben ? denk ik dat ik meer aandacht heb voor de menselijke kant. Ik durf de arbeiders al eens te ‘bemoederen’… Niemand van mijn medewerkers verwijt me dat. Integendeel, want zelf denken ze daar gewoon niet aan.”

Anne Bataille (56), CEO van Aegis Media Belgium:
“Vooral nooit stoppen en zeggen: ‘Ik las een pauze in mijn carrière in; ik neem later de draad wel weer op’. Die houding wordt zelden geapprecieerd door de werkgever en is in de meeste gevallen nefast voor het vervolg van je carrière.”

Ingrid Lieten (43), algemeen directrice van De Lijn:
“Ga ervoor! Maar leg er je wel bij neer dat je niet alles zelf kan doen en dat niet alles perfect in orde is. Perfectionisme vormt een grote handicap voor vrouwen. In een hoge functie moet je dat aan de kant kunnen schuiven!”

Leuk: abonneer je op Bizz by mail. Elke dag een leuke business tip.

Maandag 12 november hoorde ik een razende Tom Peters (door Flanders DC naar Antwerpen gehaald) het verzamelde managementpubliek uitschelden: “How many women are here? 20% maybe. Pathetic!!!”

Vrouwen zijn betere managers, organisatoren, en beter in relationele vaardigheden. Ze nemen bovendien 85% van alle aankoopbeslissingen. Volgens Peters. In de VS zijn ze economisch machtiger dan hun (ontbrekende) wederhelften aan het worden.

Geneviève Bos richtte voor de gearriveerde business women Pink magazine op. Dat vertelde ze afgelopen mei op de pinc.8 conferentie in Nederland, alwaar de Nederlandse bedrijfsmensen zich komen laten inspireren. Organisator Peter Van Lindonk vindt al 8 jaar creatievelingen in allerlei domeinen. Pluim!

Zelf vind ik me niet bedreigd door al dat vrouwelijk geweld. Mijn vriendin zegt immers dat ik me in discussies als een echte vrouw kan gedragen . Maar een metroman zal ik nooit worden om mee te surfen op de trend van de vervrouwelijking. Het is net de combinatie van mannen en vrouwen (en onze holebi-dierbaren) die een team sterk maakt.

En nu ga ik me ontschminken en dan onder de wol.

Pieter Loridon, de ster van de dansvloer en de rebound, gelooft dat er meer positiefs zit in jongeren dan wat de media en de politici ons doen vermoeden. The OK Generation, noemt hij dat. Een managementles van een basketter, me dunkt, goed dat de verzuring daartoe leidt. Maar ook schrijnend dat zo’n initiatief nodig blijkt.

Ik zie het thuis bij al mijn zoontje van 13 maanden. Als je positief gedrag aanmoedigt en enthousiast reageert op zijn leerpogingen, staat zo’n ventje met een glimlach in zijn jonge leven. Je kan het vervelend vinden dat hij alles op de grond gooit. Maar je kan daar ook doorzien en hem helpen om te ontdekken hoe de zwaartekracht werkt. Dat verschillende dingen verschillend vallen, rollen, buitelen en stuiteren. En dan genieten van zijn vooruitgang. Door wat enthousiasme gaat die met rasse schreden vooruit. En zonder gezeur en gebleir.

Zo ook met tieners, pubers, tweeners en met uitbreiding voor iedereen boven de stemgerechtigde leeftijd. Vreemd eigenlijk, nu ik erover denk, dat we die positieve kijk niet van nature toepassen. Axel Daeseleire, Koen Wauters, Daniëla Somers, Zornik, Francesca Van Thielen, ja zelfs Sergio steunen het initiatief. Nu nog je baas, de lokale en federale politie en onze formaterende politici.

Al van de hondenfluisteraar op TV (sorry kan er geen zender op plakken) leerde ik dat je positief gedrag best aanmoedigt en negatief/ongewenst gedrag beter negeert dan negatieve aandacht te schenken. Waar onze beste hijgende vrienden al niet goed voor zijn.

Pieter mag mij alvast tot de fans rekenen. Ik heb liever een OK Generation als opvolgers dan Everbergrecidivisten. Hopelijk schenken onze mediavrienden hier evenveel aandacht aan.

Ik heb eigenlijk niets met vis, tot voor een paar jaar at ik dat zelfs niet. En ik heb het nooit langer dan een half uur uitgehouden op een visbak. Toen noopten al mijn vijf verwarde lijntjes, die mijn neven me de avond ervoor zorgvuldig hadden klaargemaakt, me tot het zoeken van een bereidwillige nieuwe collega-visser. Voor een pintje wou die wel helpen. Je moet ze kennen, die vissers.

Pekel komt van pekelharing (met dank aan de foto van Alloo, de Brugs visrokerij). En een van mijn eerste ergernissen: alle pekelharingen in een straal van 5km rond mijn vader mochten zich in mijn kinderjaren onveilig voelen. Hij verorberde ze met zo’n smaak… noodgedwongen verkende ik dus al op jonge leeftijd de grenzen van mijn empathisch vermogen. Die geur, ik ruik hem nog!

Pekel staat dus voor mijn ergernissen, en ook wel voor mijn gezouten mening. Gezouten omdat dat meestal getuigt van betere smaak. Ooit al eens een zoutloos dieet geproefd? Ik beklaag de mensen die moeten, want zoiets eet je niet vrijwillig. Gepekeld voedsel bewaart ook lang.

Dateert nog van voor de tijd van koelkasten en diepvriezers. Misschien haal ik me wel een pekelvat in huis wanneer ik de eerste tekenen van California-achtige stroomleveringen thuis begin te merken. Suez, Elia en Electrabel… ik heb er geen goed oog in dat zij de meubelen gaan redden in energieland. En ik hoop dus dat er snel wat creatieve destructie wordt geoogst in die markt, of kortweg: andere en betere dienstverleners.

Hekel. Sommige dingen, gebeurtenissen, mensen, situaties… vragen erom gehekeld te worden. Ik heb me al te lang moeten inhouden. Eigenlijk gebruik ik deze blog dus ook als uitlaatklep. Therapie om de midlife crisis uit te stellen misschien wel. Want zulke crisissen beginnen vroeger en vroeger naar het schijnt.

Klepel. Komt van het gezegde ‘de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt’. Bloggen en niet weten hoe je die leuke dingen in de rechterkolom zet . Of weten wat het verschil maakt in een goed persbericht. Weten dat de redacties van tv- en radioprogramma’s het verschil maken tussen een ok en een leuk programma (wat had Rob bij Woestijnvis en niet bij VTM?). Weten hoe je je doelgroep aanspreekt. Geloof jij dat B2B marketing emotieloos moet zijn? Ik niet.

Het gaat er dus om de klepel te weten hangen, en daar zullen mijn professionele, communicatie en marketingstukjes over handelen.