Pieter Loridon, de ster van de dansvloer en de rebound, gelooft dat er meer positiefs zit in jongeren dan wat de media en de politici ons doen vermoeden. The OK Generation, noemt hij dat. Een managementles van een basketter, me dunkt, goed dat de verzuring daartoe leidt. Maar ook schrijnend dat zo’n initiatief nodig blijkt.
Ik zie het thuis bij al mijn zoontje van 13 maanden. Als je positief gedrag aanmoedigt en enthousiast reageert op zijn leerpogingen, staat zo’n ventje met een glimlach in zijn jonge leven. Je kan het vervelend vinden dat hij alles op de grond gooit. Maar je kan daar ook doorzien en hem helpen om te ontdekken hoe de zwaartekracht werkt. Dat verschillende dingen verschillend vallen, rollen, buitelen en stuiteren. En dan genieten van zijn vooruitgang. Door wat enthousiasme gaat die met rasse schreden vooruit. En zonder gezeur en gebleir.
Zo ook met tieners, pubers, tweeners en met uitbreiding voor iedereen boven de stemgerechtigde leeftijd. Vreemd eigenlijk, nu ik erover denk, dat we die positieve kijk niet van nature toepassen. Axel Daeseleire, Koen Wauters, Daniëla Somers, Zornik, Francesca Van Thielen, ja zelfs Sergio steunen het initiatief. Nu nog je baas, de lokale en federale politie en onze formaterende politici.
Al van de hondenfluisteraar op TV (sorry kan er geen zender op plakken) leerde ik dat je positief gedrag best aanmoedigt en negatief/ongewenst gedrag beter negeert dan negatieve aandacht te schenken. Waar onze beste hijgende vrienden al niet goed voor zijn.
Pieter mag mij alvast tot de fans rekenen. Ik heb liever een OK Generation als opvolgers dan Everbergrecidivisten. Hopelijk schenken onze mediavrienden hier evenveel aandacht aan.
Geplaatst door koepee 