De moddercatch van Amélie O. met Sofie Valkiers

U was gewild of ongewild getuige van het mo(d)de(r)gevecht tussen Amelie O. van het magazine Elle België en Sofie Valkiers van de modeblog Fashionata. Een vlammende column van Amélie O. zat Valkiers op de huid. Daarna berichtten de traditionele media (De Standaard) en tal van online media over de uitval, de reactie en de reactie op de reactie. Modeminnend Vlaanderen splitste daarna in #teamsofie en #teamamelie, met hashtags en al. Jaja, mode maakt veel gevoelens los: beluister de analyse van Stijn Van de Voorde op Stubru.

Amélie O. Sofie Valkiers moddercatchen over mode

Maar wat zit er onder de modder? Dat vroeg ik mij af – om heel andere redenen dan @pietel overigens. (Die vindt dat je vrouwen die looks verkopen ook op hun looks mag beoordelen. Terwijl het om kleding verkopen gaat, niet om wat we fantaseren dat er onder de kleren zit.) Ik kruip niet snel in de pen – dankzij @guidoooh – enkel wanneer ik iets te zeggen heb. Zoals nu. Dan probeer ik niet op de oppervlakte te blijven en wat dieper te snorkelen. Blijf gerust ademen, dan vang je vast wat.

De machtsverhoudingen tussen media, creatoren en mediagebruikers zijn de laatste 10 jaar aan het verglijden.

  1. Mediagebruikers worden creatoren, ze hebben alle middelen om zelf inhoud te creëren. Blogplatformen bvb, je vindt die ook voor fotografen, videografen etc.
  2. Filterfunctie verschuift. Media worden gepasseerd als gatekeeper van kwaliteitsinhoud voor de mediagebruiker. Die kan immers zijn/haar favoriete journalist of blogger rechtstreeks ‘volgen’. En nieuwe creatoren hoeven niet meer door de sector worden gelegitimeerd: ze kunnen zelf een publiek opbouwen. Gevolg: overaanbod van creatoren van content die de middenman omspelen en hengelen naar uw aandacht, met catchy koppen bvb. Nieuws filteren moet je voortaan zelf doen.
  3. Nieuwswaarde verschuift. Online media (en radio ook trouwens) brengen nieuws sneller dan magazines en kranten. De functie van printmedia verschuiven daardoor van snelle nieuwskoerier naar… ja, wie zal het zeggen? Persoonlijk denk ik aan toegevoegde waarde door ontdekking, verdieping en het ‘plaatsen’ van feiten in een ruimere context. Je kan relevante rollen bedenken in functie van de doelgroep van het medium.

Daar zit een deel van de verklaring voor de frustratie van Amélie O. Zij moest eerst langs de poortwachters geraken. Zij moest zich eerst bewijzen. Dat jobinterview landen. Passie tonen. De modesector kennen en op de voet volgen. Goed en kritisch schrijven. Lobbyen bij de hoofdredactrice voor interessante opdrachten.  Terwijl Sofie Valkiers een Drupalleke opzet en daar outfitfoto’s genomen met haar smartphone op post. (Terzijde: wie loopt er eigenlijk altijd aan haar zijde om de foto’s te nemen?). Je kan Amélie’s gevoel begrijpen wanneer zij als kritische journaliste van achter de enthousiaste blogster de modeshow moet volgen. Het gevoel dat wel meer mensen op een concert kennen: “waarom staat die lange altijd vlak voor mij? Ik wed dat hij zelfs geen echte fan is.”

Gladder wordt het ijs wanneer het gaat om ‘zich laten omkopen‘. Redactionele onafhankelijkheid. Dat wil de mediagebruiker graag. Dat wil vooral zeggen dat de marketing- en salesjongens de redactionele agenda niet beïnvloeden. Het is al erg genoeg dat ze meer en meer ruimte innemen met hun advertenties. Serieuze journalisten, vakmensen, hebben daar een allergie aan. En terecht. Cowboys en cowgirls leren bij of belanden naast de ploeg bij de professionele jongens. Maar… wie waakt er over het beroepsethos bij de bloggers? Zelfregulering in de sector opper je? Vraag maar aan Horeca Vlaanderen waar dat eindigt.

Waar rook is, is vuur. Ik werk aan de bedrijfskant. Verhalen als ‘wij moeten autojournalisten uitnodigen naar een circuit in Zuid-Europa om met Porsches te racen, of ze schrijven niet over onze uitlaten, velgen of spoilers’ doen daar de ronde. Het is een wankel evenwicht, je schaatst op smalle ijzers. Neem mijn fictief voorbeeld: zo’n snoepreis met een dagje racen, is dat omkopen? Of is dat omdat je op dat ogenblik enkel in Italië of Spanje droge testbanen vindt? We weten dat je journalisten voor de long leads maanden op voorhand moet contacteren. Mede door de schaarste aan media en het overaanbod aan nieuws – of wat wij bedrijven als nieuws presenteren.

De rook is niet wit of zwart maar grijs. Bedrijven willen geen omkoopreputatie. Maar het is ook publiek geheim dat je in sommige magazines best ook adverteert, wil je redactionele aandacht voor je producten. Hoe ga je daar mee om?

Ik zie een langetermijnoplossing. Wat als beroepsbloggers ook lid zouden (mogen) worden van de journalistenbond en met dezelfde arbeidsethiek (feiten dubbelchecken bvb) hun ding zouden doen? Ja!, roepen de idealisten onder u. Kweenie, denken de pragmatici. Want zoiets is sneller getikt dan gedaan.

We mogen ons daar serieuze vragen bij stellen. Serieus als in ‘hoe zit dat business model hier in elkaar’. Want bloggen kan je doen als hobby/uit passie, om leads te genereren voor je consulting business of om er geld aan te verdienen (via advertenties, via betaalde abonnementen of betaald schrijven in opdracht van een derde). Vaak start het uit passie maar dan? Dan kan je nog geen brood kopen. Als Amélie O. geen advertenties en geen betalende abonnementen op Fashionata ontdekt, welke conclusie kan ze dan trekken?

Overigens verglijden modebladen ook naar blogs op papier. Thomas Baekdal heeft in zijn e-book The Shift een prachtige inhoudsanalyse gemaakt van magazine Vogue. Rood zijn de advertenties, grijs de infopagina’s over het magazine zelf (inhoudspagina’s, colofon etc.), groen zijn de inhoudelijke artikels, blauw zijn de fotopagina’s. Oordeel zelf:

From: Baekdal - The Shift

Uit: The Shift van Thomas Baekdal

Vind je dat straf of had je het verwacht? Het business model komt er hier mooi uit: advertenties betalen de inhoud en de druk. De bulk van de inhoud zijn bovendien goedkoop te produceren fotopagina’s. Wat Amélie O. Sofie Valkiers verwijt. Amélie O. kan daar natuurlijk niets aan doen, dat de advertentie-inkomsten dalen en ze het met minder collega’s moet doen.

Volgens mij zit daar de echte adder, in de modderpoel die eens een mooie groene grasvlakte was.

Wat denk jij?

Geplaatst in Media, Uncategorized
9 comments on “De moddercatch van Amélie O. met Sofie Valkiers
  1. wendykroy zegt:

    Ik deel je analyse grotendeels, dat het conflict in wezen draait om een verschuiving van middelen en budgetten. Het probleem is ook dat ‘journalisten’ het steeds moeilijker hebben om hun ‘meerwaarde’ te bewijzen. Amelie O. verwijt Sofie Valkiers dat ze geen ‘echte’ is, maar ik zie niet goed in waarom een goed schrijvende afficionada niet even goed zou kunnen informeren als iemand met een perskaart.

    Ik denk wel dat je te vriendelijk bent wat de relatie tussen redactie en adverteerders betreft: het zou de eerste keer niet zijn dat een grote adverteerder richtlijnen oplegt over wat er mag gepubliceerd worden en wat niet.

  2. Exact wat ik de (tech)bloggers een tijdje geleden al probeerde diets te maken. http://www.bartstoffels.be/2012/08/25/blogger-versus-journalist/

    Trouwens, bestaat dat eigenlijk wel, een 100% redactioneel onafhankelijk verdienmodel, ongeacht of je nu blogger of journalist bent?

    • koepee zegt:

      Thx Bart. Als je paid content van hoge kwaliteit kan leveren. Het zal ook zaak zijn van de uitgevers om lezers te overtuigen dat ze niet voor het papier en de postzegel betalen maar voor het journalistieke werk. Reframe the discussion. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

      Gelukkig ben ik niet alleen met bloggers vs journalisten🙂. Ik wou het vooral over de methodologie van brengen van content hebben.

  3. Het verhaal van de verschuivende machtsverhoudingen is er eentje dat men begin jaren 2000 gebruikte als grote voorspelling van de nakende mediarevolutie. Dat lijkt nu al bij al mee te vallen. Op een kleine minderheid na zijn de meeste mediagebruikers nog steeds enkel en alleen mediagebruikers. En de meeste mediagebruikers maken nog steeds gebruik van traditionele media als gatekeeper. Dus die verschuiving valt al bij al goed mee, hoor.0 Of ze zou nog moeten komen.

    Dat neemt niet weg dat er inderdaad een nieuwe groep mediaproducenten is opgedoken: de bloggers (al kan je zelfs de vraag stellen in hoeverre dat een nieuw fenomeen is, als we alle mogelijke mediaformats in rekening nemen). Het idee van te verenigen is alleen daarom al een interessante denkpiste. Jij denkt, als ik het goed heb, aan een soort van kwaliteitscheck of deontologische code. Ik denk vooral aan gemeenschappelijke belangen die in de toekomst wel eens kunnen aangevallen worden door de ‘traditionele’ contentleveranciers. Die laatste zijn namelijk wél goed georganiseerd.

    Ik geef je alvast dit op een blaadje (dan toch een grote voorspelling ;-)): het worden nog spannende jaren voor bloggers als u en ik.

    • koepee zegt:

      Dank Maarten. Klopt. Voorspellingen ivm de machtsverschuivingen zijn niet nieuw. Dat het tot zo’n openlijke confrontatie komt in Vlaanderen is wel nieuw en aanleiding voor mij om nog eens eea op een rijtje te zetten.

      Ik spreek graag in termen van

      • creatoren (= die echt de content maakt)
      • media (= die content tot bij publiek brengt)
      • gebruikers (= die betaalt om de content te consumeren)

      Journalisten zijn creatoren. Bloggers ook. Blogplatform of website en papieren magazine zijn media.
      Wanneer de creatoren een en dezelfde methodologie onderschrijven, hoeven ze idd niet meer met modder te gooien.
      Ik lees jouw ‘mediaproducenten’ en ‘contentleveranciers’ als mijn ‘media’, de uitgevers zeg maar.
      Wat er gaat gebeuren, kan ik niet voorspellen. Ik denk dat ‘paid content’ met paywalls een realistische piste op korte termijn is. Denk NYT, The Guardian, De Correspondent in NL.
      Het worden harde jaren voor uitgevers die de papieren versies nog een tijd zullen moeten volhouden en tegelijkertijd investeren in digitale publicaties terwijl hun inkomsten slinken.

      We staan op de uitkijk.

  4. Yasmin zegt:

    Net als Maarten denk ik ook dat die mediarevolutie wel mee valt. Journalisten berichten over een echte crisis, maar zijn vooral paniekerig omdat het over hun eigen sector gaat. Kopen jullie minder modebladen omdat er al genoeg te lezen valt op blogs?

    • koepee zegt:

      Ik koop geen modebladen :))
      Blijkbaar staat de sector toch onder druk. De verkoop dekt de kosten niet. Dat moeten de advertenties doen…

  5. kris zegt:

    ik kan me wel iets bij indenken bij deze colomn..tegenwoordig hebben veel mensen een blog met het oog dat ze veel ermee kunnen verdienen..maar een klein aantal daarvan worden opgemerkt door mediabureaus en verdienen er geld mee. Maar zoals Sofie in een intervieuw zei is dat ze niet alles “krijgt”maar dat ze zelf ook veel koopt voor haar site..Je moet immers veel investeren om de aandacht van nieuwe merken te trekken en de aandacht te houden. En wat ik gehoord heb is dat je door artikelen of style foto’s die je zelf plaatst geen geld ermee krijgt maar alleen als het een betaald artikel is of als je reclame op je website zet. En ze heeft veel samenwerkingen met bepaalde stores en merken…Dus mensen zien zeker wat in haar en ze valt denk ik dan ook goed op met haar site..En ze zit ook in die branch want ze heeft dat gestudeerd. En ja met een eigen bedrijf verdien je wel meer dan als je ergens in loondienst bent (volgens mij) Maar ik denk dat journalisten ook wel veel mooie dingen mogen doen en ook wel kans maken op zo carriere. Maar misschien ligt het eraan dat Sofie een blog heeft wat veel word bekeken en dat ze ook vaak in de bladen staat en dat het invloed heeft op de koopkracht van lezers en dat je als journalist toch meer moeite moet doen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: